Kwas faryzeuszów rozlał się nie tylko w gronie apostołów, objął również wielu pozostałych uczniów. Ich myślenie jest naturalne, a myślenie Jezusa duchowe. Pod wpływem argumentów nauczycieli religijnych uczniowie zaczynają powątpiewać w boską tożsamość Jezusa. Trzech uczniów podczas modlitwy zobaczyło Jezusa w towarzystwie Eliasza i Mojżesza.

    Pozostali uczniowie w tym czasie dyskutowali z nauczycielami religijnymi. Może czuli się zbyt pewnie w tej rozmowie, tak że jakiś ojciec poprosił ich o uwolnienie jego syna od niemego i głuchego ducha. Uczniowie jednak nie potrafili tego zrobić, chociaż otrzymali taką władzę od Jezusa. Na widok powracających z modlitwy Jezusa i trzech uczniów, zawstydzeni własną niemocą szybko zbliżyli się do nadchodzących.

    Po wielu znakach i cudach dokonanych mocą Boga, tożsamość Jezusa została ograniczona do ludzkiej. Uczniowie Jezusa oraz wielu innych zainteresowanych myślą po ludzku, a nie po Bożemu. Bóg może wszystko, potrzebna jest wiara, że On jest Bogiem.

    Ojciec zwraca się teraz do Jezusa, nazywa Go Nauczycielem, tak jak wielu innych nauczycieli. Skoro uczniowie nie potrafili uwolnić jego syna od niemego i głuchego ducha, spytał Jezusa czy On potrafi, bo może egzorcyści i czarnoksiężnicy też nie potrafili?
.
Trudno zaufać komuś, kto jest odrzucany przez przywódców i nauczycieli religijnych. Ogromna potrzeba uzdrowienia syna i brak wiary, że Jezus jest posłanym przez Boga Zbawicielem oddają problem wyrażony słowami Jezusa: „O plemię niewierne i przewrotne, dokąd jeszcze mam być z wami? Jak długo jeszcze mam was znosić?” Uwaga Jezusa wyraża znużenie nieodpowiednimi reakcjami na jego słowa i czyny. Te słowa nie odnoszą się do wszystkich obecnych, lecz do całego ówczesnego pokolenia, do ludzi spotkanych Galilei.

    Ojciec potwierdza wiarę w uzdrowicielską moc Jezusa, choć nadal ma on pewne wątpliwości. Wraz z rozwojem opowieści staje się jasne, że takie wyrażenie wiary było wystarczające do dokonania uzdrowienia.

    Jezus więc mówi do ojca - zaufaj mi wbrew wątpliwościom zasianym przez to co się tu dotąd zdarzyło. Wyznanie wiary przez ojca jest koniecznym warunkiem uzdrowienia. Ojciec prosi Jezusa o pomoc w uwierzeniu. Otrzymał ją. Wiara umożliwiła uwolnienie syna z mocy złego ducha.

    Mateusz wyjaśnia niemożność dokonania przez uczniów uzdrowienia, wskazując na konieczność polegania jedynie na mocy Bożej. „Przesunięcie góry” to przenośnia oznaczającą rzecz niesłychanie trudną do wykonania, góry uważano za rzeczy najbardziej trwałe. Ziarnko gorczycy służyło na oznaczenie przysłowiowo małej ilości. Wszystko stanie się dla nich możliwe, jeśli tylko zaufają Bogu.

    Uczniowie zapomnieli lekcji udzielonych im przed wysłaniem ich na misje. Stali się bezradni i niemocni. Jezus powie, że można tego dokonać modlitwą, na którą Bóg odpowiada swoją mocą. Bóg może to uczynić, człowiek nie może. Uczniowie myślą i postępują po ludzku.

    Jezus drugi raz zapowie swoją śmierć i zmartwychwstanie, uczniowie i tym razem nie zrozumieją Go, bo myślą o czymś innym. Sprzeczają się o to, który z nich jest najważniejszy. Myślenie duchowe uczniów jest wypierane przez myślenie ziemskie, ludzkie.