Po przypowieści o siewcy Mateusz podaje trzy inne, jedną o oczekiwaniu na możliwość oddzielenia chwastów od pszenicy, drugą o rozkrzewieniu ziarna gorczycy a trzecią o pracy drożdży rozprowadzonych w dużej ilości mąki. Wszystkie opisują królestwo Boże przez podkreślenie kontrastu między czymś małym a czymś wielkim.

    Świadkowie zdarzeń opisanych w rozdziale 12 ewangelii według św. Mateusza nie potrafili zrozumieć oporu nauczycieli religijnych wobec Jezusa. On nie chce im tego wyjaśniać wprost, ale pobudza ich do myślenia. Przypowieści mówią o ważnych sprawach królestwa Bożego w przyjemny sposób.

    Dobre ziarno, to pszenica, z której wypiekano chleb, podstawowy składnik pokarmu słuchaczy Jezusa. Zasiany chwast to roślina, którą można odróżnić od pszenicy dopiero po pojawieniu się kłosów. W przypadku zachwaszczenia pola podczas żniw ścinano najpierw kłosy pszenicy, które wyrastały ponad chwasty. Po zakończeniu zbiorów usuwano chwasty, przeznaczając je na opał.

    W czasie takich wrogich działań przeciwnika, uczniowie Jezusa muszą wykazać się cierpliwością. Muszą niekiedy długo czekać, aż ujawni się owoc działania Boga, zaciemniony przez działanie Złego.

    Żniwem będzie sąd polegający na rozdzieleniu wierzących od niewierzących. Tylko Bóg zna to, czego nie mogą rozpoznać ludzie, czyli prawdziwe motywacje i decyzje ludzi względem Jezusa.

    Jezus zaczął nauczać w przypowieściach, bo przywódcy religijni postanowili Go zabić. Po ogłoszeniu ewangelii o królestwie, przeciwnicy zasiali pośród słuchaczy Jezusa chwast obłudy religijnej, który właśnie zaczął wyrastać. Część uczniów może się lękać o swoje losy w konsekwencji powziętego przez faryzeuszy planu zabicia Jezusa.

    Obok i pośród religijnego judaizmu wyrasta odnowiony lud Boga. Ziarno słowa zasiane na ziemi izraelskiej zaowocuje pośród wielu narodów.