Pierwsza część tygodnia pasyjnego w Jerozolimie Mk 11,1

Z dźwiękiemBez dźwięku
Prorockie nauczanie, dzień drugi Nauczanie, dzień trzeci Przypowieść o winnicy O płaceniu podatku Cezarowi O zmartwychwstaniu Syn Dawida Uczeni w Piśmie i wdowa Zwycięstwo Syna Człowieczego Wezwanie do wiary i czujności	Pierwsza część tygodnia pasyjnego w Jerozolimie Mk 11,1 - 13,37 Uczeni w Piśmie i wdowa Mk 12,38-44
	³⁸ W swojej nauce mówił: "Strzeżcie się uczonych w Piśmie, gdy lubią obnoszenie się w uroczystych szatach, i pozdrowienia w publicznych miejscach, ³⁹ i pierwsze ławy w synagogach, i pierwsze miejsca na ucztach; ⁴⁰ gdy objadają domy wdów, gdy dla pozoru długo się modlą. Tacy otrzymają surowszy wyrok". ⁴¹ Kiedy usiadł naprzeciw skarbca, przyglądał się, jak ludzie wrzucają pieniądze do tego skarbca. Wielu bogatych wrzucało dużo. ⁴² Gdy doszła jedna uboga wdowa, wrzuciła dwa miedziaki, to znaczy grosz. ⁴³ Przywołał wtedy swoich uczniów i rzekł im: "Zapewniam was, że ta uboga wdowa wrzuciła więcej niż wszyscy wrzucający do skarbca. ⁴⁴ Wszyscy bowiem wrzucili z tego, co mieli w nadmiarze, ona natomiast wrzuciła ze swojego niedostatku wszystko, co miała, całe swoje utrzymanie".
	Komentarz
	Przeciwnicy Jezusa w Jerozolimie nie pojmują tego kim On jest. Jako nauczyciele ludu izraelskiego, nie potrafią zrozumieć tego, że Jezus jest jednocześnie potomkiem Dawida oraz wiecznym Bogiem. „Niektórzy żydowscy nauczyciele nosili specjalny, wyróżniający ich ubiór. Miał on podkreślać ich pozycję i godność. Wydaje się, że były to długie, białe lniane szaty, podobne do tych, które nosili kapłani i posługujący w Świątyni. Nauczycieli witano zwykle używając tytułów wyrażających szacunek. Targowiska, na których było dużo ludzi, dostarczały wielu okazji, by nauczyciele otrzymywali takie wyrazy uznania.” Strzec się uczonych w Piśmie, to uznać Jezusa ostatecznym autorytetem. To Jezus jest jedynym Nauczycielem uczniów, ich Przewodnikiem, wzorem do naśladowania, przykładem stylu życia i sposobu myślenia. Uczniowie Jezusa znają wielu nauczycieli religijnych, lecz tylko Jezus posiada prawdę obiektywną. Jezus ostrzega uczniów przed zabieganiem o szacunek i prestiż, co było charakterystyczne dla uczonych w Piśmie. Wdowy miały skromne źródła dochodów, były pozbawione prestiżu społecznego i szacunku we wspólnocie. Żydowskie prawo otaczało je ochroną. Jezusowi mogło chodzić o to, że nauczyciele ci wykorzystywali materialne środki wdów. Niezależnie od tego, jakie było konkretne przestępstwo, oskarżenie, że „objadają domy wdów", ukazuje nauczycieli religijnych w gorszym świetle niż celników. Uczonym w Piśmie zostaje przeciwstawiona wdowa, wrzucająca do skarbony świątynnej część środków na swoje utrzymanie. Na Dziedzińcu Kobiet stało wiele takich skarbon. Jezus wskazuje, że wdowa poniosła prawdziwą ofiarę, by wesprzeć świątynię, natomiast bogaci ofiarowali jedynie część swych oszczędności. Jednak ta kobieta, nieświadoma możliwości zmarnowania darowizn przez przełożonych świątyni, działa w dobrej wierze i jest w Bożych oczach największym ofiarodawcą. „Całkowite poświęcenie kobiety i jej hojność dla świętej sprawy, pełnią rolę wprowadzenia do narracji o męce, kiedy to Jezus przejawia te same cechy”. Świątynia jerozolimska jest jeszcze budowana i wyposażana, budzi zachwyt odwiedzających ją uczniów, lecz Jezus wkrótce zapowie jej całkowite zniszczenie, a uczniowie zapytają o czas kiedy to się stanie. Najważniejszym zadaniem na przyszłość pozostanie ogłoszenie ewangelii wszystkim narodom.