Uczniowie Jezusa wezwani wcześniej do służby apostolskiej pierwszy raz zostali wysłani do dzieła misyjnego bez Jezusa. Rozpoczął ich przygotowywać do przyszłej samodzielnej służby po jego śmierci i zmartwychwstaniu.

    Powrócili i opowiedzieli co robili i jak nauczali. Potrzebowali odpoczynku.
Ale ludzie z miejscowości położonych nad Jeziorem Galilejskim mieli ogromne potrzeby, wiedzieli, że Jezus może je zaspokoić. Ludzie ci od dzieciństwa chodzili do synagog na nabożeństwa i do szkół prowadzonych przez uczonych w Piśmie, a pomimo to, byli jak owce nie mające pasterza. Może chcieli się dowiedzieć, gdzie byli i co robili uczniowie Jezusa, bo nie widzieli ich przez jakiś czas razem z Jezusem?

    Zamiast odpoczywać, Jezus naucza przybywających ludzi. O tych ludzi nikt się nie troszczył, brakowało im miłości, ci ludzie zostali pozbawieni wiedzy, brakowało im dojrzałych przywódców i przewodników. Nikt ich nie szukał, gdy ginęli, raczej byli potępiani. Współczucie Jezusa dla nich oznacza pośrednio, że ludzie piastujący funkcje pasterzy i przywódców Izraela, nie spełniali swojego zadania. Boża trzoda często ulegała rozproszeniu z powodu braku oddanego pasterza.

    Pasterz to pełen troski przewodnik, a nie surowy władca. Pasterz jest duchowym przywódcą. Pasterz karmi, leczy i ratuje, dba o obecne i zagubione owce.

    Jezus umiłował uczniów i lud izraelski. Dostrzegał ich potrzeby, oddawał im do dyspozycji nawet czas przeznaczony na odpoczynek. Stał się ich pasterzem. Jego uczniowie muszą nauczyć się od Niego takiego oddania dla ludzi.