Zobacz wydanie książkowe Ewangeliarza

 
   
Mk 4,26-34
26 Mówił dalej: "Z królestwem Bożym jest tak, jak kiedy ktoś rzuci siew do ziemi. 27 Czy on śpi czy czuwa, w nocy czy za dnia, ów siew kiełkuje i rośnie, on sam nie wie jak. 28 Samoczynnie ziemia wydaje plon: najpierw źdźbło, potem kłos, potem pełne ziarno w kłosie. 29 A kiedy owoc się skłoni, zaraz z sierpem posyła, bo żniwo już gotowe". 30 Mówił dalej: "Z czym porównamy królestwo Boże albo z czym je zestawimy? 31 - Z ziarnkiem gorczycy, które, gdy się je posieje w ziemi - jest ono mniejsze od wszystkich nasion na ziemi - 32 otóż gdy się je posieje, ono pnie się do góry i staje się wyższe od wszystkich jarzyn, wypuszcza długie gałęzie, tak że w jego cieniu może ptactwo z nieba zakładać gniazda". 33 W wielu takich przypowieściach głosił im słowo według ich zdolności słuchania. 34 A bez przypowieści nie mówił do nich. Na osobności natomiast wyjaśniał wszystko swoim uczniom.
 
Komentarz
    Jeszcze dwie przypowieści, jedna o plonie i druga o gorczycy opisują królestwo Boże tym razem przez podkreślenie kontrastu między małymi rozmiarami ziarna a obfitością żniwa lub krzewu.

    Siew polega na tym, że Jezus jako herold głosi ewangelię wielu mieszkańcom Galilei i Judei. Sieją także Jego uczniowie. Plonem są ci ludzie, którzy uwierzyli i stali się Jego naśladowcami. uczniami. Zmieniają się ich przekonania, pragnienia, cele i postawy. Żniwo opisuje uczniów Jezusa, którzy nie chowają się pod korcem. Bóg pociągnął do siebie wielu innych ludzi; są oni gotowi do odpowiedzenia Jezusowi na Jego wezwanie.
Nauka Jezusa rzuca wyzwanie powszechnym poglądom na temat sposobu, w jaki dojdzie do ustanowienia królestwa.
Bóg jest suwerennym władcą i twórcą królestwa. To Jego moc powoduje, że ludzie słyszą, rozumieją, wierzą, wzrastają, radują się, wielbią Go i służą Mu.
Przez pewien okres czasu Jezus będzie przebywał na ziemi z ludźmi. A gdy ten czas minie, pozostawi swoich następców. Królestwo Boże zostanie założone przez powszechne i szerokie głoszenie ewangelii, jeśli zostanie przyjęta, królestwo nabędzie nowych obywateli.

    Św. Paweł powie o sobie i Apolosie, że jeden siał, drugi podlewał, lecz Bóg dał wzrost. Ludzie, którzy uwierzyli, nie są własnością, tych którzy im głosili ewangelię, lecz są dziećmi Boga. Bóg czyni w ich życiu to, czego nie może uczynić żaden człowiek. To jest królestwo Boże, niebieskie, królestwo Ojca.

    Każdy rolnik przyznałby, że ziarno wzrasta za sprawą Boskiej Opatrzności, nie zaś jego własnych zabiegów. Znana jest gorliwość rolników zwracających się do Boga jako Tego, który może dać obfity plon.

    Z małego ziarnka gorczycy wyrasta na duży krzew.
Gorczyce rosnące wokół Jeziora Galilejskiego osiągały nawet 5 metrów wysokości, zwykle jednak mierzyły około 1,5 metra.
Ponieważ roślina odrastała co roku, ptaki nie mogły wić w niej gniazd w okresie wczesnej wiosny. Jednak małe ptaki mogły siadać na nich i to wystarczyło, by dopełnić użytego tutaj obrazu.

    Królestwo rozpoczyna się niepozornie, swoją pełnię osiągnie w śmierci Jezusa i Jego zmartwychwstania. Ludzie nie są jeszcze w stanie zrozumieć ukrytej natury królestwa Jezusa, widoczny jest jeszcze ciągle człowiek Jezus, nie ujawnił się im pełen chwały Mesjasz. Oczekując na królestwo uczniowie nie mają ulegać zniechęceniu czy zniecierpliwieniu.

    Bóg nadzoruje wzrost swojego królestwa i doprowadzi ostatecznie do jego pełni. Jego nadejście jest równie nieuchronne i tajemnicze jak żniwa, które następują po siewie.

    Obok i pośród religijnego judaizmu wyrasta odnowiony lud Boga. Ziarno słowa zasiane na ziemi izraelskiej zaowocuje pośród wielu narodów.
   
   

Copyright Fundacja Biblos 2004 , 18 października 2017 , Zaloguj, Zarejestruj