Zobacz wydanie książkowe Ewangeliarza

 
   
Mk 12,28-34
28 Po wysłuchaniu ich rozmowy, podszedł jeden z uczonych w Piśmie. Zauważył bowiem, że dobrze im odpowiedział. Ten zapytał Go: "Które przykazanie jest pierwsze wśród wszystkich innych?" 29 Jezus odpowiedział: "Pierwsze jest: "Słuchaj, Izraelu, Pan, Bóg nasz, jest Panem jedynym. 30 Będziesz miłował Pana, swojego Boga, całym swoim sercem, i całą swoją duszą, i całą swoją myślą, i całą swoją mocą". 31 Drugie jest: "Będziesz miłował bliźniego swego jak samego siebie". Nie ma innego przykazania większego od tych". 32 Wtedy uczony w Piśmie rzekł: "Dobrze, Nauczycielu, trafnie powiedziałeś. Jedyny jest i poza Nim nie ma innego. 33 Miłować Go całym sercem, i całą myślą, i całą mocą, oraz miłować bliźniego jak samego siebie czymś więcej jest niż wszystkie całopalenia i ofiary". 34 Jezus widząc, że rozsądnie się odezwał, powiedział mu: "Nie jesteś daleko od królestwa Bożego". Nikt już więcej nie śmiał Go pytać.
 
Komentarz
    Wkrótce wypełnią się zapowiedzi Jezusa o Jego aresztowaniu, śmierci i zmartwychwstaniu. Wraz z uczniami przybył już do Jerozolimy. W świątyni arcykapłani zapytali Go o uprawnienia i od kogo uzyskał uprawnienia do wykonywania misji. Różni współpracownicy arcykapłanów zadają Jezusowi pytania szukając pretekstu, aby Go zaaresztować.

    Obecny rozmówca Jezusa pierwszy raz usłyszał wyjaśnienie na czym będzie polegało zmartwychwstanie ludzi. Był zachwycony tym, że saduceusze stracili argumenty. Poglądy tego nauczyciela odbiegają od nauk faryzeuszów. Dla niego w najważniejszą częścią przykazania miłości Boga jest to, że jego Bóg „Jedyny jest i poza Nim nie ma innego”.

    Jeśli dobrze rozumiemy jego pytanie, to brzmi ono w kontekście kultury judaistycznej tak: „Które z 613 przykazań jest pierwsze wśród wszystkich innych?” Odpowiedź Jezusa ucieszyła rozmówcę. Taka byłaby też jego odpowiedź. Miłowanie jest najlepszym wyrazem wiary. Miłowanie Boga i bliźniego porządkuje podejście do Prawa i Proroków.

    Miłowanie Boga ma miejsce po zrodzeniu się w człowieku wiary w Boga. Pełna wiara czyni Boga pierwszą i najważniejszą osobą w życiu człowieka, Panem i Zbawicielem. Polega na trwałym związaniu z Nim swojego serca, duszy i myśli.

    Miłość Boga jest bezwarunkowa, niezmienna, jest wzorem do naśladowania. Miłość opisywana w tym przykazaniu mówi: „Miłuję cię, bo chcę”, „Miłuję cię całym sercem, duszą, myślą i całą swoją mocą.”

    Cztery rzeczowniki użyte w przykazaniu (serce, dusza, umysł, moc) nie wskazują na różne aspekty człowieczeństwa, lecz podkreślają, że człowiek powinien miłować Boga całym sobą.

    Miłowanie Boga całym sobą rozpoczyna się od bezwarunkowego poddania się Bogu, dania Mu pierwszeństwa przed wszystkimi i wszystkim. Serce człowieka wierzącego poddaje się łagodnie woli Boga.
Miłowanie Boga całym sobą odnosi się do życia, pragnień, uczuć, uwielbienia, wdzięczności. Dusza człowieka ufającego Bogu lgnie do Niego i wywyższa Go ponad wszystko.
Miłowanie Boga całym sobą odnosi się do pracy umysłu, poznania, rozumienia, badania. Oznacza sposób myślenia odnoszący wszystko najpierw do Boga. Myśl i umysł człowieka wierzącego poznają Boga i ufają Mu, są oddane poszukiwaniu prawdy.
Miłowanie Boga całym sobą w końcu odnosi się do wytrwania i posiadania czegoś. Siłą, mocą człowieka wierzącego jest wielkość jego miłości do Boga, miłowanie Go całym bogactwem, wszystkimi zasobami.

    Jezus potwierdził przekonanie rozmówcy o tym, że należy nie tylko wierzyć w Boga, ale należy także podjąć zasadniczą decyzję miłowania Boga ponad wszystko. I to nie wystarcza, bo trzeba podjąć jeszcze jedną zasadniczą decyzję: miłowania bliźniego swego jak samego siebie.

    Kto zatem jest bliźnim? Etymologicznie: ten tuż obok, w pobliżu, blisko; stąd: bliźni, sąsiad. Bliźnim jest ten, kto teraz jest obok mnie, ktoś obok w potrzebie.

    Miłowanie samego siebie to nie egoizm, ale akceptowanie siebie jako stworzonego i obdarowanego przez Boga. Poczucie własnej wartości i miłowanie samego siebie stanowi wstępny warunek do miłowania innych.
Miłowania bliźniego swego to uznawanie jego wartości i godności wynikającej z bycia stworzonym przez Boga i obdarowywanie go tym, co człowiek wierzący otrzymał od Boga.

    Rozmówca Jezusa rozumie poprawnie Prawo i Proroków, ale czy uwierzył już, że Jezus jest Mesjaszem, Synem Bożym? Jezus zna odpowiedź, dlatego mówi do niego: „Nie jesteś daleko od królestwa Bożego”, czyli „Jesteś dobrze przygotowany do przyjęcia zbawienia.” Inni nauczyciele nie rozumieją Pisma, dlatego znajdują się daleko od królestwa Bożego.
   
   

Copyright Fundacja Biblos 2004 , 18 października 2017 , Zaloguj, Zarejestruj