Jezus przebywa z Jerozolimie. Przybył kolejny raz na Święto. Uzdrowił w szabat człowieka chorego od trzydziestu ośmiu lat, co wywołało wrogość nauczycieli religijnych. W dyskusji z religijnymi przeciwnikami Jezus wyjaśnia różnicę jaka zachodzi pomiędzy świadectwem Jana i swoim.

    Rolą Jana w historii zbawienia było danie świadectwa, czyli złożenie publicznego oświadczenia o przybyciu Boga na ziemię, do swojego ludu izraelskiego i wskazanie na Jezusa jako Syna Bożego. Jan mówił więc o przybliżaniu się Bożego królestwa, zbawienia. Ta wiadomość na krótko rozradowała wielu spośród Judejczyków.

    Rolą Jezusa jest udostępnienie zapowiedzianego zbawienia. Jego świadectwo jest silniejsze od świadectwa Jana. Jego oświadczenie potwierdzają znaki i cuda.
Jezus Chrystus został posłany przez Ojca, Boga Najwyższego. Prawdziwym „świadkiem", przemawiającym na korzyść Jezusa, jest Ojciec.
Ojciec, czyli Bóg, którego znają, w którego wierzą, do którego się modlą jest teraz w Synu, który na ziemi jest również w pełni człowiekiem. To Ojciec w Synu i przez Syna uzdrawia i odpuszcza grzechy. Bóg przyszedł uratować, ocalić, wyzwolić, czyli zbawić wszystkich, którzy uwierzą.

    Religijni ludzie z Judei i Jerozolimy, z trudem uwierzyli Janowi, a teraz nie wierzą Jezusowi. Później Jezus powie im, że nie wierzą też Mojżeszowi i jego pismom. Czytają pisma Mojżesza w sposób bezowocny, bo nie znaleźli w nich zbawienia jakie daje im Jezus.

    Świadectwo Jana trwało tak długo jak żył, wraz ze śmiercią Jana przeminęła jego skuteczność.

    Świadectwo Boga w Jego Synu jest trwałe i nie kończy się wraz z śmiercią Jezusa. Po Jego zmartwychwstaniu ewangelia o zbawieniu jest głoszona, a zbawienie jest przyjmowane przez Judejczyków i ludzi z wielu narodów.