W pierwszej części świadectwo Jana Chrzciciela zostało wypowiedziane wobec wysłanników przywódców religijnych z Jerozolimy. Nie wiemy czy pozostali nad Jordanem do następnego dnia, kiedy do Jana zbliżył się Jezus. Teraz Jan złożył świadectwo wobec wszystkich zebranych: „Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata. To On jest Tym, o którym powiedziałem: "Za mną idzie Mąż, który już przede mną się pojawił, bo był wcześniej niż ja"." Ja, przyszedłem po to, aby On został objawiony Izraelowi".

    Słowo „grzech" w liczbie pojedynczej opisuje niewiarę ludzi, ich błądzenie, chybienie celu życia, obojętność lub wrogość względem Boga. Baranek składany jest w ofierze w celu przebłagania Boga, usprawiedliwienia się przed Nim, pojednania z Nim. A Bóg odpowiada na tę ofiarę i mówi, że ją przyjmuje, że jest usprawiedliwiająca, że przebacza, że odkupi.

    Bóg podarował światu Baranka Ofiarnego, Swojego Syna i złączył z Nim Ducha. Wobec wielu ludzi nad Jordanem Bóg objawił naturę Mesjasza - od trzydziestu lat jest w pełni człowiekiem, jest też w pełni Bogiem. Teraz On będzie mógł dawać Ducha, zanurzać w Duchu, odnawiać, odradzać, zbawiać w Duchu Świętym wielu ludzi.

    Świadectwo Jana przybiera formę oświadczenia. Stało się tak, jak Bóg mu objawił. Mesjaszem Bożym jest Ten, nad którym zatrzyma się Duch w postaci gołębicy. Jan mówi: „Ja to widzę i oświadczam: On jest Synem Boga".

    Najpierw na ziemi izraelskiej będą się dziać rzeczy, o których jeszcze nie słyszano i których nie widziano, będą padać słowa poruszające i prowadzące do nawrócenia. Objawi się moc Boga nad siłami przyrody i nad ludzkimi sercami, duszami i ciałami. Z ducha ludzkiego zostanie wyrwany Zły duch. Do ducha wierzących przylgnie Duch Święty.